Αρχική > Συνέδρια > «Για ζωντανά μουσεία»

«Για ζωντανά μουσεία»

Με ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο της Ελευθεροτυπίας ‘Για ζωντανά μουσεία’ που αναφέρεται στην ημερίδα ‘Μουσειολογία, Μουσειολόγοι, Μουσεία: Συνεργαζόμαστε για τη Θεσσαλονίκη’ που πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαΐου 2007 στη Θεσσαλονίκη.

Σχόλια κανείς; Εντυπώσεις από όσους συμμετείχαν;

Advertisements
Κατηγορίες:Συνέδρια
  1. Χροστοδούλου Κική
    23, Μαΐου, 2007 στο 9:07 πμ

    Καλημέρα σε όλους,
    δεν είμαι η πλέον αρμόδια να σχολιάσω αφού παρέμεινα μόνο στο πρώτο μέρος της ημερίδας, λόγω ανειλημένων υποχρεώσεων. Κάνω όμως την αρχή στα σχόλια για να προκαλέσω όσους ήταν εκεί όλη την ημέρα.
    Θεωρώ ότι γενικά είναι καλό να ακούγονται κάποια θέματα και καταστάσεις που αφορούν την ειδικότητά μας. Είναι καλό να ανταλλάσσονται απόψεις και να διαπιστώνουμε που βρισκόμαστε, τι βήματα έγιναν και τι μπορεί ακόμη να γίνει. Εκείνο όμως που θα πρέπει να φροντίσουμε όλοι μας, νομίζω ότι είναι η επικοινωνία προς τα έξω. Η γνωστοποίηση της ειδικότητάς μας σε αυτούς που αγνοούν τι είναι η μουσειολογία, τι μπορεί να προσφέρει και που μπορούν να συνεργαστούν άλλες ειδικότητες μαζί μας. Νομίζω ότι γι’ αυτό υπάρχει και μία αρνητική νατιμετώπιση. Εκείνη την ημέρα για παράδειγμα πίσω μου ακριβώς καθόταν τρεις αρχαιολόγοι. Σχολίαζαν αρνητικά την ημερίδα και τη μουσειολογία, λόγοντας μεταξύ άλλων ότι θεωρούμε πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Εμείς ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Έχουμε κάνει κατανοητό όμως και στους άλλους ότι μπορούμε να συνεργαστούμε μαζί τους? Μήπως έχουμε κι εμείς μέρος της ευθύνης της άγνοιάς τους για το αντικείμενό μας? Μήπως θα έπρεπε να γίνει κατανοητό ότι δεν αποτελούμε απειλή για κάποιους? Προσωπικά διαπιστώνω συχνά μία τέτοια αντιμετώπιση: ότι δηλαδή είμαστε απειλή για κάποια επαγγέλματα. ϊσως λοιπόν το μεγάλο κέρδος των ημερίδων και των δυνεδρίων να είναι ακριβώς αυτό. Να γίνει γνωστή η μουσειολογία και η προσφορά της και να εγκαταληφθεί κάποια στιγμή αυτή η δυσπιστία απέναντί μας!

  2. 23, Μαΐου, 2007 στο 3:32 μμ

    Κική, συμφωνώ. Νομίζω ότι πρέπει να λαμβάνουμε δεδομένη την όποια δυσπιστία απέναντι στη μουσειολογία. Δυσπιστία υπάρχει και σε χώρες με μεγάλη παράδοση στη μουσειολογία/μουσειακές σπουδές. Για παράδειγμα, στην Αγγλία η Museums Association (δηλαδή η ένωση για τους επαγγελματίες των μουσείων) έχει ασκήσει και ασκεί πολύ έντονη κριτική στα μεταπτυχιακά μουσειακών σπουδών και έχει αμφισβητήσει και τη χρησιμότητά τους.

    Η δυσπιστία είναι δεδομένη σε μεγάλο βαθμό (υποθέτω για διάφορους λόγους) αλλά δεδομένη νομίζω θα πρέπει να γίνει και η πρότασή σου για ψύχραιμη, κατευναστική και εμπεριστατωμένη παρουσίαση των σκοπών και των εφαρμογών της μουσειολογίας από μέρους των μουσειολόγων. Στο παρελθόν έχω κάνει το λάθος να περιμένω και να απαιτώ από το συνομιλητή μου μη μουσειολόγο να αναγνωρίσει την αξία και τη χρήση της μουσειολογίας σχεδόν αυτόματα και όταν αυτό δεν συμβαίνει (που είναι και το πιο αναμενόμενο), να παίρνω αμυντική στάση.

    Το 1997 στο πρώτο συνέδριο μουσειολογίας στη Θεσσαλονίκη η τότε πρόεδρος των Ελλήνων Αρχαιολόγων είπε στο κλου της βραδιάς ότι η νέα ειδικότητα θα πρέπει να παλέψει πολύ για να κατοχυρωθεί στο χώρο. Νομίζω ότι η κυνική της διαπίστωση ήταν και είναι πολύ σωστή…Φαίνεται ότι τίποτα δεν χαρίζεται σ’αυτή τη ζωή 🙂

  3. Ματούλα Σκαλτσά
    23, Μαΐου, 2007 στο 8:33 μμ

    Κική και Κώστα και όλοι οι απανταχού Έλληνες μουσειολόγοι χαίρετε και μην απελπίζεστε. Έχουν μόλις περάσει δέκα χρόνια από τότε που η λέξη μουσειολογία αναφέρθηκε στο τύπο από δημοσιογράφο, δηλαδή που έκανε ως όρος το πρώτα της βήματα στο ευρύ κοινό. Και μόνο το γεγονός ότι σήμερα πια διάφοροι αρέσκονται να αποκαλούνται μουσειολόγοι χωρίς να έχουν κάνει ειδικές σπουδές, δηλαδή ότι ο όρος μάλλον περιποιεί τιμή μόνο στα θετικά μπορεί να προσγραφεί.
    Μόλις έβγαλα κεφάλι μετά την ημερίδα και θα σας στείλω τη πολύ σύντομη σύνοψη που έχω ετοιμάσει. Ήδη έχω άρχίσει να ψάχνω χρήματα για την έκδοση των πρακτικών. Το μεγαλύτερο εύσημο των σπουδών μας το πήραμε από τον Javier Pes ο οποίος όταν κατάλαβε το πρόγραμμά μας που συδυάζει θεωρία και πρακτική και ότι εκπαιδεύουμε τους φοιτητές μας σε πραγματικά projects είπε ότι οι φοιτητές μας πρέπει να έχουν συνείδηση του πόσο ευνοημένοι είναι. Ύστερα οι παρόντες διευθυντές μουσείων άκουσαν στην έναρξη της ημερίδας δι΄εμού την απορία του Maurice Davis της Museums Association ότι όσο δεν μπορεί να εκδοθεί περιοδικό χωρίς εκδότη, ή να ανέβει θεατρικό έργο χωρίς θεατρικό διευθυντή ή τηλεοπτικό έργο χωρίς τηλεοπτικό παραγωγό άλλο τόσο δεν μπορεί να συμβαίνει μια έκεθεση να μην είναι ευθύνη κανενός παρά το ότι ανακατεύονται διάφοροι (επιμελητές, σχεδιαστές, γραφίστες, διαφημιστές..). Δηλαδή ευθύνη του μουσειολόγου, για τον οποίο διευκρίνισα ότι δεν πρέπει να τον συγχέουν με τον διευθυντή. Στο κλείσιμο τους παρότρυνα να εμπιστεύονται τους μουσειολόγους γι’ αυτό που έχουν μάθει να κάνουν (να αναπτύσσουν και να συγκροτούν μουσειολογικά σκεπτικά και να στήνουν εν συνεργασία εκθέσεις) και να μην τους θεωρούν κατάλληλους μόνο για εκπαιδευτικά προγράμματα. Συν τοις άλλοις γιατί ως νέα παιδιά έχουν και φρέσκιες ιδέες. Λέγε λέγε κάτι θα μείνει. Στο πλαίσιο της πρακτικής των φοιτητών μας προσπαθώ σε διάφορες πόλεις να στηθούν πραγματικές εκθέσεις σε πραγματικούς χώρους. ΄Οποιοι έχετε ιδέες και μπορείτε να βοηθήσετε μακάρι να εμπλακείτε. Έτσι αποδεικνύουμε τη χρησιμότητά μας και κοινοποιούμε εμπράκτως τι μπορούμε να κάνουμε. Σχετικά με την παρατήρηση του Κώστα για την αμυντική στάση που κρατάει όταν πρόκειται να εξηγήσει τί κάνει ο μουσειολόγος και η μουσειολογία έχω να πω ότι η ημερίδα αυτή ξεκίνησε από μια τέτοια συζήτηση όπου διαπίστωσα ότι ο κάθε παρευρισκόμενος καταλάβαινε και κάτι διαφορετικό. Συνειδητή επίσης ήταν η πρόθεση να δείξουμε ότι πρώτα έχουμε προτάσεις υλοποιήσιμες και ρεαλιστικές και ύστερα ότι εμείς αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία για να συνδεθούμε με το φυσικό μας χώρο που είναι το μουσείο. Νομίζω ότι δεν είμαστε και πολύ άσχημα για πιονέροι. φιλιά Ματούλα

  4. Χροστοδούλου Κική
    24, Μαΐου, 2007 στο 2:02 μμ

    Καλημέρα και πάλι σε όλους,
    Η γνώμη της Προέδρου μας βγαίνει από κάτι πάνω και από τις σπουδές: από την πείρα χρόνων στο αντικέιμενο. Νομίζω ότι ο χαρακτηρισμός πιονέροι δεν χαρακτηρίζει τόσο εμάς τους νεότερους αλλά την ίδια και τη γεννιά της που πάλεψαν πολύ περισσότερο και σίγουρα σε πιο «εχθρικό» περιβάλλον από ότι εμείς. Εμείς άλλωστε στηριζόμαστε και «πατάμε» πάνω στο δικό τους δρόμο.
    Δεν ήθελα να φανώ μίζερη ή απαισιόδοξη στο προηγούμενο σχόλιο. Απλά εξέφρασα διαπιστώσεις που βγήκαν από το εργασιακό περιβάλλον και όπως έγραψα, από τα σχόλια των τριών αρχαιολόγων που καθόταν πίσω μου στην ημερίδα. Σίγουρα όλοι οι αρχαιολόγοι δεν σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο. Είχα άλλωστε την τύχη να γνωρίσω και να συνεργαστώ με κάποιους, οι οποίοι με εμπιστεύτηκαν. Τους θεωρώ όμως λαμπρές εξαιρέσεις.
    Όσο για την πρακτική που πρέπει να συνοδεύει τις σπουδές της μουσειολογίας, μπορώ να βεβαιώσω ότι στη Γαλλία (τουλάχιστον στη Σχολή του Λούβρου) οι ίδιοι οι καθηγητές προτρύνουν, προτείνουν και ενθαρύνουν τους φοιτητές τους σε αυτήν την κατεύθυνση, συχνά κατάστώντας εμμέσως πλην σαφώς υποχρεωτική την πρακτική. Μάλιστα, από προσωπική πείρα, μπορώ να πω ότι ήδη από τον κύκλο σπουδών ιστορίας τέχνης, οι καθηγητές μας, μας πρότειναν πρακτικές και συμβάσεις μέσα σε μουσεία, εκθεσικά και ευρευνητικά κέντρα, ώστε να διαπιστώσουμε την πρακτική του αντικειμένου. Προσωπικά θεωρώ ότι αν δεν είχαν προηγθεί οι πρακτικές αυτές, δεν θα μπορούσα πριν από κάποια χρόνια να διεκπεραιώσω μόνη μου ουσιαστικά, τη μελέτη και το στήσιμο ενός μουσείου του Δήμου της πόλης μου, με μόνο εφόδιο το θεωριτικό μέρος των σπουδών. Και τότε είναι που διαπίστωσα μες τη σειρά μου, ότι ναι μεν πρέπει εμείς οι μουσειολόγοι να διατυπώσουμε προτάσεις υλοποιήσιμες, όμως για να γίνουν αποδεκτές πρέπει να μπούμε σε μια λογική «πολέμου». Και μπορώ να πω ότι εγώ τουλάχιστον, ακόμη και όταν ξεκινούσα με καλή διάθεση και διατυπώνοντας ευγενικά προτάσεις, είχα αντιμέτωπιση που δεν θέλω να χαρακτηρίσω, από «συναδέλφους» στο δήμο. Ευτυχώς με απήλλαξαν από τα καθήκοντά μου εκεί και μάλλον σε καλό μου βγαίνει προς στιγμήν.
    Ζητώ συγνώμη για τη απαισιοδοξία που διαφάνηκε στο προηγούμενο σχόλιο. Έρχονται όμως στιγμές που κανείς πιέζεται από καταστάσεις και απογοητεύεται έστω και στιγμιαία. Ευχαριστώ την κα Σκαλτσά που επαναφέρει το ευοίωνο κλίμα και την καλή διάθεση που πρέπει να έχουμε όλοι μας, όχι μόνο στο επαγγελματικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.
    Με βαθιά εκτίμηση
    Κική.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: