Ερώτημα 1ο

«Αν με ρωτάς ποιες οι βασικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα τα μουσεία, θα σου πω ότι…»

[Συμπληρώστε τις γνώμες σας στα σχόλια παρακάτω]

Advertisements
  1. ΜΑΡΙΑ
    12, Μαΐου, 2012 στο 9:34 πμ

    Να βρουν τρόπους ώστε να διατηρήσουν μια καλή επαφή με το νεανικό κοινό.

  2. 12, Μαΐου, 2012 στο 9:39 πμ

    είναι η μετατροπή τους από εκθεσιακούς χώρους σε ζωντανούς μουσειοεπαγγελματικούς οργανισμούς.

  3. Stelios Plakas
    12, Μαΐου, 2012 στο 9:57 πμ

    Χρειάζεται να γίνουν περισσότερο ανεξάρτητα, που σημαίνει αυτοέλεγχο με λιγότερη κρατική εξάρτηση στα πλαίσια της πολιτισμικής βιομηχανίας.

  4. Theopisti Stylianou-Lambert
    12, Μαΐου, 2012 στο 11:23 πμ

    είναι oι συγκρουόμενοι ρόλοι που καλούνται να παίξουν (ίσως λόγο της οικονομικής τους εξάρτησης από το κράτος).

  5. magda douka
    12, Μαΐου, 2012 στο 11:38 πμ

    ότι οι βασικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν ΣΗΜΕΡΑ τα μουσεία δεν διαφέρουν εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια στην Ελλάδα, ήτοι δεν έχουμε καταφέρει να τα μετατρέψουμε από «θησαυρούς» και «ναούς» σε χώρους ελκυστικούς

  6. Fotini Xipolitakou
    12, Μαΐου, 2012 στο 12:47 μμ

    Καλημέρα!
    Συμφωνώ με την magda douka, ένα καλό παράδειγμα για μας είναι η αξιοποίηση ΄των αρχαιολογικών ευρημάτων που έγινε από τους Γάλλους στην έκθεση »Μέγας Αλέξανδρος».
    Οι Έλληνες θα πρέπει να επανανακαλύψουν το θεσμό της »Χορηγίας» εκτός από την
    κρατική επιχορήγηση και να αναλάβουν την ευθύνη τους όσον αφορά την προστασία και
    την ανάδειξη των πολιτιστικών θησαυρών τους αρχαίων και σύγχρονων.

  7. Fotini Xipolitakou
    12, Μαΐου, 2012 στο 12:59 μμ

    Να προσθέσω ότι το νεανικό κοινό πρέπει να είναι πρώτιστο μέλημα, διότι
    θα είναι οι μελλοντικοί επισκέπτες-πελάτες των Μουσείων και θα πρέπει να είναι εξοικειωμένοι
    με το θέμα που τους αφορά, αλλά θα πρέπει και να τους ενδιαφέρει και φυσικά ενδιαφέρεται κάποιος, αφού πρωτίστως γνωρίζει σχετικά.

  8. 12, Μαΐου, 2012 στο 2:19 μμ

    Να πείσουν την κοινωνία των πολιτών για τις πολλαπλές τους αξίες, να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς τους, τρόπος ζωής και μέσο για διεύρυνση των οριζόντων, μάθηση, χαλάρωση, χαρά, απόδραση, έμπνευση για δημιουργία ….. Με άλλα λόγια τα μουσεία ν’αγαπηθούν απ΄όλους, όχι γιατί έτσι πρέπει αλλά γιατί το κατάφεραν μέσα από το κοινωνικό τους έργο….

  9. Bασίλης
    12, Μαΐου, 2012 στο 2:31 μμ

    Kαλημέρα σας! Σε μια συνολική απαρίθμηση, να τέρπουν, να χαλαρώνουν, να πληροφορούν, να «βγάζουν» τα έξοδά τους, να συγκινούν, να είναι κέντρα αισιοδοξίας, καλής ενέργειας. Έβαλα και λίγο περισσότερο μεταφυσικό στοιχείο μέσα!

  10. Zoe Chasioti
    12, Μαΐου, 2012 στο 2:40 μμ

    Kostas Arvanitis :
    είναι η μετατροπή τους από εκθεσιακοί χώροι σε ζωντανοί μουσειοεπαγγελματικοί οργανισμοί.

  11. Zoe Chasioti
    12, Μαΐου, 2012 στο 2:43 μμ

    Είναι η αποτελεσματική σύνδεση των παραδοσιακών αξιών του μουσείου, ως φορέα σταθερής ποιότητας και κύρους, με την ενεργό και αμφίδρομη συνεργασία του με όλους τους κοινωνικούς φορείς.

  12. Kiki Christodoulou
    12, Μαΐου, 2012 στο 3:42 μμ

    Εάν μιλάμε γενικά για τα μουσεία τότε ναι: ζωντανά κύτταρα που θα προσφέρουν ψυχαγωγία και γνώση με τρόπους εναρμονισμένους και με τη νεότερη τεχνολογία, ώστε να προσελκύουν και τις νεότερες γενιές επισκεπτών.
    Δυστυχώς για τα ελληνικά μουσεία φοβάμαι πως πρόκληση είναι και το αυτονόητο: να είναι δηλαδή τα μουσεία ανοιχτά στο κοινό, έχοντας επαρκές φυλακτικό και επιστημονικό προσωπικό (ειδικά μετά από τα γνωστά γεγονότα στην Εθνική Πινακοθήκη και το παλιό Μουσείο της Ολυμπίας). Αν εξασφαλιστούν αυτά τα σημεία, τότε πιστεύω ότι και την οικονομική τους αυτονομία θα εξασφαλίζουν και όλα τα υπόλοιπα.

  13. Christina Kamposiori
    12, Μαΐου, 2012 στο 4:13 μμ

    Όσον αφορά την εικόνα τους προς το κοινό, τα μουσεία σήμερα, ειδικά στην Ελλάδα, οφείλουν να πείσουν έμπρακτα ότι αποτελούν ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας και ότι η πολιτιστική κληρονομιά της χώρας είναι δυνατό να αποτελέσει έμπνευση και πηγή ελπίδας για το μέλλον. Επίσης, έχουν να αντιμετωπίσουν πλήθος εσωτερικών προκλήσεων, όπως έλλειψη πόρων και προσωπικού, διατήρηση των αναρίθμητων εκθεμάτων τους (όπως και όσων βρίσκονται στις αποθήκες), την εξάρτησή τους από το ελληνικό δημόσιο. Πιθανές λύσεις θα μπορούσαν να είναι ο εθελοντισμός και η αξιοποίηση της γνώσης και της ζωντάνιας των νέων ανθρώπων που δραστηριοποιούνται σε σχετικούς τομείς, το άνοιγμά τους σε περισσότερους χορηγούς και η σωστή εκμετάλλευση των ευκαιριών που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες.

  14. 2vale
    12, Μαΐου, 2012 στο 8:14 μμ

    … να εναρμονίσουν τα προφίλ και τις λειτουργίες τους με την σύγχρονη πραγματικότητα.

  15. Fotini Xipolitakou
    12, Μαΐου, 2012 στο 8:19 μμ

    Kostas Arvanitis :
    είναι η μετατροπή τους από εκθεσιακούς χώρους σε ζωντανούς μουσειοεπαγγελματικούς οργανισμούς.

    Tι ακριβώς εννοείς;

  16. 12, Μαΐου, 2012 στο 10:56 μμ

    Εννοώ ότι η συντριπτική πλειονότητα των μουσείων στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται τόσο από το κράτος όσο συχνά και από επαγγελματίες του χώρου ως εκθεσιακοί χώροι και μόνο: δηλαδή ένα one off project όπου μαζεύονται πέντε νοματαίοι και στήνουν μια έκθεση (ή και χτίζουν ένα μουσείο αν δεν υπάρχει), ύστερα δίνουν τα κλειδιά στο φύλακα για τα επόμενα 30 χρόνια και πάνε σπίτια τους. Το μουσείο ως ζωντανός οργανισμός αντιμετωπίζει την έκθεση ως μια από τις δραστηριότητές του και είναι ένας χώρος όπου μουσειακά επαγγέλματα ασκούνται καθημερινά. Ένα μουσείο με ανθρώπινο δυναμικό που ερευνά και τεκμηριώνει συλλογές, χρησιμοποιεί τις συλλογές σε διάφορες δραστηριότητες με επισκπέπτες και κοινό τόσο στο φυσικό όσο και στο διαδικτυακό χώρο, στήνει περιοδικές εκθέσεις και ανανεώνει τη μόνιμη, αξιολογεί και αναπτύσσει τις πρακτικές του μέσα από έρευνες κοινού, φέρνει το μουσείο σε επαφή με την τοπική κοινωνία και, για να μην μακρυγορώ, αντιμετωπίζει το μουσείο ως επαγγελματικό χώρο. Μια από τις προκλήσεις των μουσείων για μένα λοιπόν, είναι η αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης, οργάνωσης και διοίκησης των μουσείων, από χώρους που φιλοξενούν εκθέσεις συλλογών, σε οργανισμούς όπου ασκούνται τα μουσειακά επαγγέλματα.

  17. Fotini Xipolitakou
    13, Μαΐου, 2012 στο 12:26 πμ

    Συμφωνώ απολύτως μαζί σου. Η Ελλάδα προσφέρεται για πολλά είδη Μουσείων.
    Η εφαρμογή του τύπου Μουσείων που προτείνεις απαιτούν πόρους τουλάχιστον σε
    πρώτο στάδιο εφαρμογής, διότι μετά τα ίδια τα Μουσεία θα αποδίδουν πόρους, αλλά
    είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει η καθεστωτική τάξη πραγμάτων.Πολλές ανασκαφές να
    σκεφθείς αποδίδουν πάρα πολλά ευρήματα και πολλά βρίσκονται στην αποθήκη χωρίς
    εμφανή προοπτική να εκτεθούν κάποτε και δη σε ένα είδος Μουσείου, όπως αυτά που προτείνεις και παρόμοια που πρότεινα εγώ (έχω τύχει σε τέτοια ανασκαφή).
    Τα αρχαιολογικά ευρήματα στη χώρα μας είναι πάρα πολλά και αν το εκμεταλλευόμασταν
    σωστά θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε πολλά τέτοια Μουσεία με ανάλογα έσοδα, διέξοδο στην εργασία και προβολή του πολιτισμού μας όχι μόνον εντός των ορίων της Ελλάδας, αλλά σε όλο τον κόσμο. Τα ξένα σχολεία και Πανεπιστήμια ενδιαφέρονται να
    προσεγγίσουν τα Μουσεία μας και τη γνώση που αυτά προσφέρουν. Πίστεψέ με.

  18. Nantia
    13, Μαΐου, 2012 στο 4:12 μμ

    Ένας φορέας μνήμης και γνώσης όπως το μουσείο, δεν έχει πια την πολυτέλεια να τέρπει προς «χάσιμο» του χρόνου αλλα οφείλει να τέρπει προς κέρδος του ανθρώπινου χρόνου, σε όλες τις διαστάσεις του, ιστορική, πολιτική, κοινωνικη κα..Κι αυτό, θαρρώ, χρειάζεται δράση. Κι αν όντως πρόκειται για έναν ζωντανό οργανισμό, τότε δεν πρέπει να παίρνουν μέρος στην ζωή του μόνον ο εγκέφαλος ή η καρδιά, αλλά μέχρι και τα ακροδάχτυλα του και η καθαρή ματιά.

  19. Elli K.
    14, Μαΐου, 2012 στο 7:13 πμ

    Θεωρώ ότι η πρόκληση που αντιμετωπίζουν είναι να επαναπροσδιορίσουν το ρόλο τους, και να αλλάξουν το στερεότυπο που έχουν δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια με μια νέα εικόνα μουσείου που είναι ζωντανό, δημιουργικό, ευέλικτο….

  20. Afroditi
    14, Μαΐου, 2012 στο 7:20 πμ

    Όπως με άλλα λόγια είπαν αρκετοί προλαλήσαντες, τα μουσεία -κυρίως τα κρατικά-πρέπει να γίνουν «φιλικά προς το χρήστη» και να προσφέρουν πολλαπλούς τρόπους ανάγνωσης των εκθεμάτων τους, έτσι ώστε να προσεγγίζουν διαφορετικές ηλικιακές κατηγορίες αλλά και τύπους επισκεπτών. Για να γίνει αυτό χρειάζονται μια σχετική αποδέσμευση από τις επιταγές του υπουργείου, μια ώθηση για αυτενέργεια και ίσως αυτοχρηματοδότηση μέρους του προϋπολογισμού τους, ώστε να έχουν το κίνητρο να διοργανώνουν περισσότερες δράσεις. Δυστυχώς πολύ συχνά οι διευθυντές και το προσωπικό «λιώνουν» κυριολεκτικά κάτω από το βάρος της γραφειοκρατίας και περιορίζεται δραματικά η δημιουργικότητά τους. Ίσως όμως αυτό να μπορούσε να αλλάξει αν και το κοινό ευαισθητοποιούνταν κατάλληλα ώστε, αντί να αισθάνεται «δέος» μπροστά στις προθήκες, άρχιζε να συνδιαλέγεται με τους μουσειακούς φορείς, να απαιτεί περισσότερα, να δίνει ιδέες. Κι εδώ όλοι εμείς ίσως μπορούμε να παίξουμε κάποιο ρόλο…

  21. Ελένη Βασιλείου
    14, Μαΐου, 2012 στο 7:37 πμ

    είναι να προσελκύσουν το κοινό στους χώρους τους. Να διατηρήσουν την επιστημονικότητα αλλά όχι εις βάρος της ανθρώπινης πλευράς τους.

  22. 18, Μαΐου, 2012 στο 12:48 μμ

    Ειδικά για τα Ελληνικά Μουσεία οι προκλήσεις συνοψίζονται σε τρία βασικά σημεία :
    Ασφάλεια των χώρων με σωστή φύλαξη
    Σύγχρονο «πρόσωπο» στην επαφή με το κοινό ώστε να είναι και να παραμένουν ένα ζωντανό «σώμα» στο κοινωνικό- πολιτιστικό γίγνεσθαι
    Ισοζυγισμένους προϋπολογισμούς , ώστε να μην έχουν εξάρτηση από κρατικές επιχορηγήσεις και να διατηρούν την αυτονομία τους

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: